ناامني رواني حاصل از فعاليت اراذل و اوباش، يک بحران رواني اجتماعي است

به گزارش پایگاه خبری باران شمال، يکي از مهم‌ترين و نگران‌کننده‌ترين ابعاد خشونت شهري فعاليت اراذل و اوباش و نقش آنان در ناامني رواني جامعه است که تأثيرات عميقي بر سلامت رواني شهروندان دارد.

ناامني رواني حاصل از فعاليت اراذل و اوباش، نه‌تنها يک مسئله امنيتي، بلکه يک بحران رواني اجتماعي و عامل مخرب براي سلامت رواني جامعه ا‌ست که مقابله با آن نيازمند نگاهي چند بعدي، انساني و علمي است تا بتوان هم امنيت را برقرار کرد و هم سلامت رواني جامعه را حفظ کرد، همچنين مقابله با اين پديده نيازمند هم افزايي نهادهاي اجتماعي، قضائي، آموزشي و درماني است تا بتوان جامعه اي امن تر، سالم تر و انساني تر ساخت.

نقش اراذل و اوباش در ناامني رواني جامعه؛

1. تهديد مستقيم امنيت رواني:

اراذل و اوباش با رفتارهاي خشونت‌آميز، تهديدآميز و گاه نمايشي (مانند قمه‌کشي، عربده‌کشي يا گردنبندزني) باعث ايجاد ترس، اضطراب و احساس ناامني در شهروندان مي‌شوند. اين ترس نه‌تنها در لحظه وقوع حادثه بلکه پس از آن در ذهن افراد باقي مي‌ماند و به شکل اختلالات رواني مانند اضطراب مزمن يا (PTSD) اختلالي که پس از تجربه يا مشاهده يک رويداد آسيب زا مثل تصادف شديد، بلاي طبيعي و يا خشونت شديد بروز مي‌کند.

2. تضعيف اعتماد عمومي:

وقتي مردم شاهد حضور آزادانه افراد خشونت‌طلب در خيابان‌ها هستند، اعتمادشان به نهادهاي انتظامي و قضائي کاهش مي‌يابد و اين بي‌اعتمادي، احساس بي‌پناهي و ناامني رواني را تشديد مي‌کند به ‌ويژه در ميان زنان، کودکان و سالمندان.

3. اختلال در زندگي روزمره:

ترس از مواجهه با خشونت باعث مي‌شود، افراد از فعاليت‌هاي ساده‌اي مانند استفاده از تلفن همراه در خيابان، رفت‌ وآمد شبانه يا حضور در مکان‌هاي عمومي خودداري کنند. اين محدوديت‌ها، کيفيت زندگي را کاهش داده و احساس انزوا و اضطراب را افزايش مي‌دهد.

4. بازنمايي رسانه‌اي و اثرات رواني آن:

انتشار تصاوير خشونت‌آميز در فضاي مجازي و رسانه‌ها، به‌ ويژه بدون زمينه‌سازي مناسب، مي‌تواند، اثرات رواني گسترده‌اي داشته باشد و اين تصاوير نه‌ تنها ترس را تقويت مي‌کنند، بلکه گاه باعث عادي‌سازي خشونت در ذهن نوجوانان مي‌شوند.

5. طرد اجتماعي و چرخه خشونت:

برچسب‌زني به افراد به‌عنوان “اراذل و اوباش” بدون درک ريشه‌هاي رواني و اجتماعي رفتارشان، باعث طرد بيشتر آنان از جامعه مي‌شود. اين طرد، احتمال بازگشت به خشونت و جرم را افزايش داده و چرخه ناامني رواني را تداوم مي‌بخشد.

6. افزايش اضطراب و ترس عمومي:

وقتي افراد در محيط‌هاي شهري با خشونت خياباني، تهديد، قمه‌کشي يا عربده‌کشي مواجه مي‌شوند، احساس امنيت رواني‌ آنان به ‌شدت کاهش پيدا مي‌کند. اين ترس دائمي مي‌تواند منجر به اضطراب مزمن، بي‌خوابي و حتي حملات پانيک يا پانيک اتک شود.

(نوعي اختلال اضطرابي که به صورت ناگهاني و شديد بروز مي کنند و فرد را دچار ترس، وحشت يا احساس خطر قريب الوقوع مي کنند،بدون اينکه خطر واقعي وجود داشته باشد)

7. اختلال در عملکرد اجتماعي:

ناامني رواني باعث مي‌شود، افراد از حضور در مکان‌هاي عمومي، تعامل با ديگران يا حتي انجام کارهاي روزمره خودداري کنند، اين انزوا و محدوديت، سلامت رواني رو تضعيف کرده و حس بي‌پناهي رو تقويت مي‌کند.

8.آسيب‌پذيري نوجوانان و کودکان:

کودکان و نوجواناني که در معرض خشونت خياباني يا رفتارهاي اراذل و اوباش قرار مي‌گيرند، ممکن است دچار اختلالات رفتاري، پرخاشگري يا تقليد از الگوهاي منفي شوند، اين موضوع آينده رواني نسل بعد را تهديد مي‌کند.

9.کاهش اعتماد اجتماعي:

وقتي مردم احساس کنند که قانون از آنها محافظت نمي‌کند، اعتمادشان به نهادهاي رسمي و به يکديگر کاهش پيدا مي‌کند. اين بي‌اعتمادي، سلامت روان جمعي را دچار بحران مي‌کند و همبستگي اجتماعي را از بين مي‌برد.

10.بازتوليد خشونت و اختلالات رواني در خود اراذل و اوباش:

بسياري از افراد خشونت‌طلب خودشان قرباني اختلالات رواني، تربيت‌ هاي نابسامان يا آسيب‌هاي اجتماعي هستند. اگر اين افراد درمان نشوند، خشونت شان ادامه پيدا مي‌کند و جامعه را در چرخه‌اي از ناامني رواني گرفتار مي‌کند.

 راهکارهاي پيشنهادي:

1. رويکرد درماني و روان ‌شناختي براي اصلاح رفتارهاي خشونت‌آميز

2. آموزش عمومي درباره مديريت ترس و اضطراب

3. تقويت حضور پليس در مناطق جرم‌خيز و اجراي قوانين بازدارنده

4. بازنگري در قوانين و برخوردهاي قضائي مناسب و بازدارنده

5. فرهنگ ‌سازي رسانه‌اي براي کاهش ترس و برچسب‌زني

6. آموزش مهارت‌هاي رواني و کنترل خشم در مدارس

7. درمان اختلالات رفتاري و رواني در افراد خشونت‌طلب

8. فرهنگ ‌سازي رسانه‌اي براي مقابله با خشونت و برچسب‌زني