ایرانمهر؛ جشنوارهای برای ارتقای شعر مازندرانتأکید ستاد انتخابات مازندران بر توسعه فیبر نوری و آموزش تخصصی عوامل اجراییآغاز ضبط برنامه «کتول استار شو» در علی آباد کتولطرح فاضلاب جویبار پس از سالها صاحب ردیف اعتباری شدآزاد سازی ۱۵ هزار متر مربع از اراضی کشاورزی در نوردشمنان با حربه اقتصادی به دنبال تضعیف انقلاب اسلامی هستندورزش تیراندازی باید تیرانداز محور باشد / استعدادیابی در تیراندازی با جدیت دنبال شودهدیه ۷۸۰ میلیاردی به جویبار؛ پایتخت کشتی جهان// عمران مساوی با عمران
به گزارش باران شمال، سد ملی هراز، بهعنوان بزرگترین طرح تأمین آب شرب و کشاورزی مازندران، این روزها بیش از آنکه به مرحله افتتاح و بهرهبرداری نزدیک شود، درگیر یک بحران زیستمحیطی قدیمی است؛ بحرانی که از سالها انباشت زباله در آمل شکل گرفته و اکنون تهدیدی جدی برای منابع آبی، سلامت مردم و آینده این پروژه راهبردی به شمار میرود.
کریم پور ملکشاه، رئیس سازمان مدیریت و برنامهریزی استان، در نشست اخیر کارگروه مدیریت پسماند تأکید کرد که تداوم تخصیص اعتبارات برای تکمیل سد ملی هراز، منوط به رفع کامل معضل پسماند آمل است. او هشدار داد که نفوذ شیرابههای آلوده ناشی از سالها دفن غیر اصولی زباله، میتواند کارکرد این سد را از همان ابتدا زیر سؤال ببرد و سرمایهگذاری چند هزار میلیارد تومانی دولت را بیاثر سازد.
پور ملکشاه این موضوع را «خط قرمز بهرهبرداری از سد» دانست و تصریح کرد: ساماندهی سایت پسماند باید با رویکردی علمی و پایدار دنبال شود؛ از ارزیابیهای دقیق زیستمحیطی گرفته تا احداث مرکز بازیافت و ایجاد زیرساختهای کنترلی برای مهار شیرابه. او همچنین بر ضرورت تسریع در اجرای این اقدامات و پرهیز از هرگونه تأخیر هشدار داد.
بر اساس تصمیم کارگروه ویژه، ساماندهی پسماند آمل بر عهده مجموعهای متشکل از شهرداری، اداره محیطزیست و دستگاههای اجرایی گذاشته شده تا با تقسیم وظایف مشخص، راهکاری پایدار برای این معضل مزمن پیدا شود.
بحران زباله در آمل تنها یک مشکل محلی نیست؛ این موضوع بهطور مستقیم بر امنیت آبی استان مازندران اثر میگذارد. سد هراز قرار است نقشی کلیدی در تأمین آب شرب و کشاورزی ایفا کند، اما ورود آلایندهها از طریق شیرابههای سمی به سفرههای زیرزمینی و آبهای سطحی، میتواند سلامت صدها هزار نفر را تهدید کند.
از منظر توسعهای نیز، اگر بحران پسماند برطرف نشود، احتمال دارد بهرهبرداری از سد سالها به تعویق بیفتد و هزینههای گزافی که تاکنون صرف این پروژه شده، بلااستفاده بماند. بنابراین، شرطگذاری سازمان مدیریت و برنامهریزی نوعی «فشار مثبت» بر نهادهای محلی است تا بحران زباله را که سالها به حاشیه رانده شده، در اولویت قرار دهند.
به نظر میرسد آینده سد ملی هراز نه تنها به تکمیل سازههای مهندسی آن، بلکه به تصمیمات محیطزیستی و مدیریتی امروز گره خورده است. اگر این گره باز نشود، بزرگترین طرح آبی استان، پیش از آنکه به بار بنشیند، گرفتار سایه سنگین پسماند خواهد شد.
دیدگاهتان را بنویسید