آموزش و پرورش، نهادی که باید نقطه آغاز توسعه و پیشران تحرک اجتماعی باشد، سالهاست در ایران به صحنهای از فرسودگی خاموش بدل شده است. سیستمی که قرار بود آینده را بسازد، امروز زیر بار کمبود منابع، سیاستگذاریهای ناپیوسته و بیتوجهی مزمن به زیرساختهای پایه، آرام و بیصدا تحلیل میرود. آمارهای رسمی و گزارشهای بینالمللی نشان میدهد تصویری که از مدرسه ایرانی ترسیم میشود، بیش از آنکه نویدبخش باشد، هشداردهنده است.