مازندران؛ جایی که کلاس‌های درس با نبض معلمان می‌تپد و با فناوری می‌درخشد

اختصاصی باران شمال _ امیرحسین دودی

به گزارش باران شمال، در عمق سبزینه‌های مازندران، جایی که موج‌های خزر با نجوای جنگل‌های هیرکانی هم‌آغوش می‌شوند، فریدون کلبادی‌نژاد با ۳۳ سال تجربه در عرصه تعلیم و تربیت، شش ماهی است که بر صندلی مدیرکلی آموزش و پرورش استان تکیه زده به قول خودش، خدمتگزار خاموش فرهنگیان، دانش‌آموزان و خانواده‌های نجیب. این مرد با سابقه‌ای پربار، در گفت‌وگویی صمیمی و ژرف، پرده از چالش‌های نهان و ناپنهان برمی‌دارد و نقشه راهی عملی برای دگرگونی می‌کشد.

برای او، آموزش نه یک چرخ‌دنده خشک، که قلب زنده و مغز پویای هر جامعه است؛ جایی که بدون سرمایه‌گذاری ژرف بر نیروی انسانی، هیچ تحولی رنگ واقعیت نمی‌گیرد.

این روایت، بر پایه سخنان صریح کلبادی‌نژاد، تصویری زنده از امروز، فرداها و آرمان‌های آموزش مازندران می‌سازد استانی که با استعدادهای سرکشش، همیشه در صدر جدول‌های کمی و کیفی کشور ایستاده، اما هنوز قله‌ای دست‌نیافتنی پیش رو دارد.

کلبادی‌نژاد، چالش‌های آموزش و پرورش مازندران را در سه رکن اصلی نیروی انسانی، فضاهای آموزشی و کیفیت‌بخشی می‌بیند؛ دردهایی ملی که استان سبز را هم به زانو درآورده. نیروی انسانی، فضا و تجهیزات، و کیفیت‌بخشی در صدرند؛ مسائلی که کل کشور را درگیر کرده، اما مازندران هم بی‌بهره نمانده، می‌گوید او. در نیروی انسانی، موج بازنشستگی‌ها به پاشنه آشیل بدل شده؛ قلب تپنده و مغز متفکر هر تحولی است؛ رکن اصلی‌اش همین سرمایه انسانی است که باید با دقت نگریسته شود.

فضاها و تجهیزات، هرچند «نگران‌کننده» نیستند، از آرمان‌های یادگیری فاصله دارند: نگرانی‌های رئیس‌جمهور در عدالت آموزشی، دغدغه‌ای درست است؛ مطالبه‌گرند. کیفیت‌بخشی هم نیاز به نقشه‌کشی دقیق دارد: مازندران جایگاه خوبی دارد، اما برای نقطه اطمینان، راهی در پیش است؛ با برنامه‌های کوتاه، میان و بلندمدت، خلأ را پر کنیم. او بر پتانسیل‌ها تأکید می‌کند: همیشه برترین در شاخص‌های کمی و کیفی؛ دانش‌آموزان و همکارانم در جشنواره‌ها پیشتازند.

با این همه، وضعیت فعلی را «قابل قبول» نمی‌داند و فریاد می‌زند برای تلاش بیشتر، برنامه‌های خلاقانه و بستری برای شکوفایی استعدادها. ریشه دردهای بزرگ، در کمبود نیروی انسانی نهفته؛ امسال، کسری به ۶۷ هزار ساعت رسیده. جبرانش از آزمون‌های ماده ۲۸، فارغ‌التحصیلان فرهنگیان و شهید رجایی، و حق‌التدریس می‌گذرد، اما نگرانی برای پایداری آینده سنگین است: شرایط را به ثباتی بهتر برسانیم.

چالش دیگر، کشاندن متخصصان به مناطق محروم مثل بلده، کجور، مرزن‌آباد، کلاردشت و چهاران‌رود: معلمان متخصص رغبتی ندارند. راه چاره، بومی‌گزینی: مازندران به قطب‌های محلی تقسیم شود؛ داوطلبان بر اساس بوم رقابت کنند تا نیروی پایدار ریشه بدواند. و چالش سوم، مقاومت کهنه‌کاران به تغییر: در موج جهانی‌شدن با فناوری و هوش مصنوعی، نیروی انسانی آماده باشد، فهمی مشترک با نسل جدید بسازد و با روش‌های نوین، کیفیت را ببالد.

برای اوج‌گیری کیفیت، عدالت آموزشی دغدغه دولت چهاردهم کلید است: رئیس‌جمهور و وزیر بر عدالت در فضا، تجهیزات و کیفیت جدی‌اند؛ سامان دهیم و ارتقا بخشیم. کانون، توانمندسازی معلمان: همه معجزات در کف کلاس رخ می‌دهد؛ معلمان‌مان را توانمند کنیم.۴۰۰ همکار به عنوان «مدرسین میانی» به ۳۳ شهرستان رفته‌اند.

طرح‌های وزارتی مثل «توانا»، «اجتماعات یادگیری»، «سفر یادگیری» و «شمیم» در جریان: همکاران در بازنگری شرکت کنند؛ نگرش تغییر یابد به روش‌های نوین. فناوری و هوش مصنوعی ستون‌اند: رویکرد فناورمحور جذاب است؛ از تدریس یک‌طرفه فاصله بگیریم، همدلی و ارتباط مؤثر بسازیم.

دانشگاه فرهنگیان، مرکز کلیدی تربیت متخصص است: بخشی از وجود ماست؛ با ارتباط درست، از نسل جدید معلمان، کیفیت را بالا ببریم.

انتظار از دانشجومعلمان: فناوری و سواد دیجیتال اولویت؛ تربیت تمام‌وقت در ذهنی، بدنی، اخلاقی، اجتماعی و روانی. مهارت‌ها: طراح آموزشی و تسهیلگر، انعطاف‌پذیر، خلاق؛ ارتباط مؤثر با همدلی بر قلب دانش‌آموز مسلط شویم تا الگویی نو شویم.

برای پر کردن شکاف شهر-روستا، ساماندهی متخصصان اولویت: نیرو را درست جانمایی کنیم تا محرومان بهره ببرند. شبکه شاد با سرورهای تازه: تقویت شود تا محتوا به دورافتاده‌ها برسد. اینترنت و فیبر نوری حیاتی: به خلوت‌گاه‌ها برسد؛ چالش‌های عدالت را کم کند و شرایط برابر بسازد.