تغییر استراتژی در تأمین آب مازندران؛ از تکیه بر چاهها به سمت آبهای سطحیظرفیتهای بیبدیل مازندران در ارزآوری؛ از دریای خزر تا بازارهای جهانیحمایت گیلان از طرح «امید به زندگی»؛ درخواست ایجاد مرکز ۵۰۰ نفره برای معتادان متجاهرعبور از دلِ جنگل و سد؛ سفری روی ریلهای خاطرهانگیز در قطار گردشگری رشت-لوشانفرصت تاریخی «شانهتراش» تنکابن؛ آیا بازدید مسئولان، راه را برای جهانی شدن هموار میکند؟طرح توسعه شمال کشور با محوریت مازندران در حال نهایی شدن استکنارگذر عالیواک؛ پروژهای مهم برای کاهش ترافیک ساریچراغ خرید تضمینی گندم در مازندران روشن شد
به گزارش باران شمال، افزایش زباله در ساری، فقط یک جلوه نازیبای شهری نیست؛ نشانهای روشن از شلختگی در مدیریت پسماند و خلأهای نظارتی است که این روزها بیش از پیش در برخی محلهها دیده میشود. در پی انباشت کیسههای زباله و پسماندهای رهاشده در معابر، جدارهها و حاشیه پیادهراهها، نما و کالبد شهر در نقاط مختلف رنگ باخته و سیمای شهری که باید در خدمت شهروند باشد، به صحنهای از انباشت و فرسودگی تبدیل شده است.
در خیابانها و کوچههایی که فاصله میان جمعآوریهای منظم کوتاه نیست، رفتوآمد روزانه شهروندان با بوی نامطبوع و تجمع مواد زائد همراه شده است. وضعیت جوبها نیز در همین چارچوب قابل توضیح است: آبراهههایی که وظیفه هدایت آبهای سطحی را دارند، در بسیاری نقاط با پسماندهای ریز و درشت مسدود یا نیمهمسدود میمانند. نتیجه، کند شدن جریان آب و ماندگاری آلودگی در کف معابر است؛ موضوعی که نه فقط از منظر بهداشت شهری، بلکه از نظر سلامت فضای عمومی و کاهش کیفیت زندگی در محلهها اثر مستقیم دارد.
همزمان، رشد موشها به عنوان پیامد آشکارِ محیطهای آلوده و منابع غذایی در دسترس، در ساری محسوستر شده است. انباشت زباله در اطراف شبکههای جمعآوری آب و کانالها، مسیرهای رفتوآمد را برای این جانوران امنتر میکند و در نتیجه، مشاهده آنها در نقاطی که روزگاری کمتر مورد توجه قرار میگرفت، افزایش پیدا کرده است. از کنار رفتن نظم محیط شهری، زنجیرهای از پیامدها را فعال کرده: از سویی زیبایی بصری شهر کاهش یافته و از سوی دیگر، شرایط برای انتشار آلودگی در سطح معابر فراهمتر شده است.
این روند در کنار اثرات زیستمحیطی، به فضای شهری نیز ضربه میزند. نماهای شهری که قرار است با نظافت و مرتبسازی روزآمد همراه باشد، زیر لایهای از پسماند پنهان میشود و در نتیجه، شهروندان هنگام عبور و مرور با صحنههایی مواجه میشوند که به جای امید و نشاط، حس فرسودگی و رهاشدگی را تقویت میکند. وقتی زباله در مقیاس قابل توجه در نقاط پرتردد انباشته میشود، حتی تلاشهای جزئی برای زیباسازی هم کفایت نمیکند و شهر به یک تصویر یکدست از بینظمی تبدیل میشود.
پرسش اصلی اما این است که چگونه میتوان چرخه انباشت و رهاسازی پسماند را از همان ابتدا متوقف کرد. بیتوجهی به تمیزکاری منظم جوبها و رسیدگی زماندار به وضعیت معابر، عملاً به آلودگی اجازه میدهد پایدار بماند و تبعات آن نیز به حیات شهری راه پیدا میکند. اگر مسیر مدیریت پسماند و پایش نقاط بحرانی اصلاح نشود، هر فصل و هر بارندگی میتواند شدت مشکل را بیشتر کند و بر زشتی سیمای شهر بیفزاید.
در روزهای اخیر، آنچه بیش از همه خود را نشان داده، ترکیبِ سه عامل است: افزایش زباله در سطح شهر، کثیف شدن و گرفتگی جوبها و گسترش موشها. این سه مورد در کنار هم، مجموعهای از آسیبهای بهداشتی و زیستمحیطی میسازد و همزمان زیبایی و کارکرد کالبد شهری را تحت تأثیر قرار میدهد. ساری شهری است که انتظار میرود نظم، نظافت و رسیدگی فوری در آن تبدیل به روال روزانه شود؛ نه اینکه پاکیزگی به یک انتظار متناوب میان چند مرحله جمعآوری و نظافت تقلیل یابد.
اگر شهرداری و مدیریت شهری بتوانند برنامه پایشِ نقاط پُرریسک را جدیتر اجرا کنند و همزمان با کنترل مبدأ تولید زباله، در رسیدگی به جوبها و جمعآوری بهموقع پسماندها نیز انضباط بیشتری ایجاد شود، میتوان امیدوار بود که شهر از این وضعیت فاصله بگیرد. در غیر این صورت، بوی نامطبوع، تجمع آلودگی در معابر و مشاهده بیشتر موشها به مرور بدل به تصویر ثابتتری از زندگی روزمره در برخی بخشهای ساری خواهد شد؛ تصویری که هم کیفیت زندگی شهروندان را پایین میآورد و هم سیمای شهری را زشتتر و فرسودهتر میکند.
دیدگاهتان را بنویسید