خط‌ ونشان فرماندار ساری برای حمایت‌های «مقطعی» از ناشنوایان؛ از شعار تا شهر بدون مانع

به گزارش پایگاه خبری باران شمال، به‌ تازگی سالن آمفی‌تئاتر هلال‌احمر استان مازندران، میزبان آیینی بود که شاید در نگاه اول یک مراسم مناسبتیِ تکراری به نظر برسد؛ اما در پسِ پرده‌ی لبخندها و سخنرانی‌های هفته جهانی ناشنوایان، لایه‌هایی از مطالباتِ انباشته‌شده وجود دارد که نگاهی دقیق‌تر می‌طلبد.

دکتر بهروز اسکندرنیا، سرپرست فرمانداری ساری، در این مراسم با بیانی صریح، بر ضرورت گذار از حمایت‌های مقطعی تأکید کرد. این جمله، اگرچه کوتاه بود، اما عصاره‌ی تمامِ گره‌های کورِ حوزه توان‌بخشی و مدیریت اجتماعی در استان است. واقعیت این است که جامعه ناشنوایان مازندران، نه محتاجِ «ترحیم» هستند و نه «تکریمِ نمادین»؛ آنان شهروندانی هستند که با مانعی به نام «دیوارِ بی‌توجهی» در زیرساخت‌های شهری و اداری مواجه‌اند.

از زیرساخت تا اشتغال

وقتی از “فرصت‌های برابر” سخن می‌گوییم، باید بپرسیم در اداراتِ مازندران، چند کارمندِ مسلط به زبان اشاره (International Sign) حضور دارند که یک ناشنوا بتواند بدون دغدغه و اتلاف وقت، امور اداری خود را پیش ببرد؟ یا در سیستمِ حمل‌ونقل و مبلمان شهری ساری و دیگر شهرهای استان، چند درصدِ خدمات برای این قشر دسترس‌پذیر است؟

مسئله‌ی ناشنوایان در مازندران، فقط یک موضوع بهزیستی نیست؛ بلکه یک موضوعِ چندوجهی است:

1. حکمرانی محلی: عدم توجه به دسترس‌پذیری (Accessibility) در پروژه‌های عمرانی که در بلندمدت ناشنوایان را از فضاهای عمومی حذف می‌کند.
2. اقتصاد و اشتغال: کارآفرینان و واحدهای صنعتی استان، هنوز توانمندی‌های بالقوه ناشنوایان را به درستی نشناخته‌اند. در حالی که تمرکز، دقت و انگیزه در بسیاری از افراد ناشنوا به مراتب بالاتر از همتایان شنواست، اما فقدان مهارت‌آموزیِ هدفمند، آنان را به حاشیه رانده است.
3. سرمایه اجتماعی: رویکرد مدیران باید از «ارائه گزارشِ عملکرد» به «پاسخگویی در برابر مطالبات» تغییر کند. حضور مدیران بهزیستی و نمایندگان در این مراسم، زمانی ارزشمند است که خروجیِ آن، تبدیل به یک سندِ عملیاتی برای رفع موانع در نیمه دوم سال شود.

جامعه ناشنوایانِ مازندران، سرمایه‌ای انسانی است که با «سکوتِ اجباریِ» ناشی از نبودِ زیرساخت‌ها، در حال هدر رفتن است. سخنان اخیر فرماندارِ مرکز استان می‌تواند نقطه‌ی عطفی باشد تا این مراسم‌ها، از حالت «ویترین» خارج شده و به «متنِ» برنامه‌های اجراییِ استان بدل شود.

امید است که در ماه‌های پیش‌رو، شاهد باشیم که فاصله میان «تأکید بر حمایت» تا «تحققِ فرصت‌های برابر»، با گام‌های عملیاتیِ نهادهای مسئول پر شود؛ چرا که معلولیت، در دنیای مدرن، نه یک نقص فردی، بلکه نتیجه‌ی برخوردِ فرد با محیطی است که «برای همه» طراحی نشده است.