جمعه / ۱۲ دی / ۱۴۰۴ Friday / 2 January / 2026
×

همایش بزرگداشت حافظ و مولانا به همت و مشارکت سازمان فرهنگی ،اجتماعی و ورزشی شهرداری مرکز استان مازندران و مجموعه فرهنگی ،ورزشی کاسپین آبی رفاه برگزار شد.   به گزارش پایگاه خبری تحلیلی باران شمال  – در این مراسم که کارکنان سازمان فرهنگی ،اجتماعی و ورزشی ، شاعران و علاقمندان به شعر و ادبیات حضور […]

همایش بزرگداشت حافظ و مولانا در ساری

همایش بزرگداشت حافظ و مولانا به همت و مشارکت سازمان فرهنگی ،اجتماعی و ورزشی شهرداری مرکز استان مازندران و مجموعه فرهنگی ،ورزشی کاسپین آبی رفاه برگزار شد.

 

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی باران شمال  – در این مراسم که کارکنان سازمان فرهنگی ،اجتماعی و ورزشی ، شاعران و علاقمندان به شعر و ادبیات حضور داشتند دکتر سوگل مشایخی به سخنرانی در وصف این دو شاعر نامدار ایرانی پرداخت.

 

 

 
منبع خبر:
روابط عمومی سازمان فرهنگی ،اجتماعی و ورزشی شهرداری ساری
 
 

حافظ کیست؟ / حافظ شناسی
خواجه شمس‌ُالدّینْ محمّدِ بن بهاءُالدّینْ محمّدْ حافظِ شیرازی (زادهٔ ۷۲۷ هجری قمری – درگذشتهٔ ۷۹۲ هجری قمری در شیراز)، نامدار به لِسان‌ُالْغِیْب، تَرجُمانُ الْاَسرار، لِسان‌ُالْعُرَفا و ناظِم‌ُالاُولیاء، شاعر سدهٔ هشتم هجری ایران است. بیش‌تر شعرهای او غزل هستند که به غزلیات شهرت دارند. گرایش حافظ به شیوهٔ سخن‌پردازی خواجوی کرمانی و شباهت شیوهٔ سخنش با او مشهور است. او از مهم‌ترین اثرگذاران بر شاعران پس از خود شناخته می‌شود. در سده‌های هجدهم و نوزدهم میلادی، اشعار او به زبان‌های اروپایی ترجمه شد و نام او به گونه‌ای به محافل ادبی جهان غرب نیز راه یافت. هرساله در تاریخ ۲۰ مهرماه مراسم بزرگ‌داشت حافظ در محل آرامگاه او در شیراز با حضور پژوهشگران ایرانی و خارجی برگزار می‌شود. مطابق تقویم رسمی ایران این روز روز بزرگداشت حافظ نامیده شده‌است.

مولان کیست؟ / مولانا شناسی
جلال‌الدین محمد بلخی معروف به مولانا، مولوی و رومی (‎۶ ربیع‌الاول ۶۰۴، بلخ[۴] یا وخش[۵] – ۵ جمادی‌الثانی ۶۷۲ هجری قمری، قونیه) (۱۵ مهر ۵۸۶ – ۴ دی ۶۵۲ هجری شمسی) از مشهورترین شاعران ایرانی  پارسی‌گوی است.نام کامل وی «محمد بن محمد بن حسین حسینی خطیبی بکری بلخی» بوده و در دوران حیات به القاب «جلال‌الدین»، «خداوندگار» و «مولانا خداوندگار» نامیده می‌شده‌است. در قرن‌های بعد (ظاهراً از قرن ۹) القاب «مولوی»، «مولانا»، «مولوی رومی» و «ملای رومی» برای وی به کار رفته‌است و از برخی از اشعارش تخلص او را «خاموش» و «خَموش» و «خامُش» دانسته‌اند. زبان مادری وی پارسی بوده‌است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *