ابوالفضل روحی رفت، اما داستانش ماند؛ داستانی از شور جوانی، شکنندگی زندگی، و فریادی برای تغییر. جامعه ورزش، با اشک و عزم، پیش می‌رود – به یاد آن دستان باز، که حالا در آسمان، دروازه‌های امید را می‌پاسد. روحش شاد، و قلب‌های ما، بیدارتر.