در دل رشته‌کوه‌های البرز، جایی میان مه و درختانِ ساکتِ هیرکانی، جایی هست به نام «سرماسر». نامش تداعی‌کننده خنکای زمین، طراوت سبز حیات و سکوت هزارساله‌ی طبیعت است. اما حالا، صدایی غریب به گوش می‌رسد؛ صدایی که نه از پرندگان مهاجر است، نه از نسیم صبحگاهی. این صدای کلنگی‌ست که قرار است به زمین «پارک جنگلی کیاسر» بخورد؛ و درست همین‌جاست که ماجرا آغاز می‌شود، نه با ساخت، بلکه با ویرانی تدریجی.