از قربانِ «نفس» تا غدیرِ «عدالت»؛ بازخوانیِ یک پیوند تمدنی

یادداشت اختصاصی باران شمال/ به قلم مدیر مسئول رقیه عالی

امروز در شرایطی به استقبال این ایام می‌رویم که جامعه بیش از هر زمان دیگری به بازیابیِ معنای «با هم بودن» و «امید به آینده» نیاز دارد.

اگر عید قربان را «تمرینِ رهایی» از تعلقاتِ نفسانی بدانیم که فرد را به تعالی می‌رساند، غدیر را باید «تکمیلِ ساختار» برای تحققِ خیرِ عمومی در جامعه دانست. در نگاه تمدنی، غدیر تنها یک واقعه تاریخی نیست؛ بلکه یک «مانیفست» است که در آن، مشروعیتِ قدرت نه با زور، که با «فضیلت»، «دانایی» و «خدمت به مردم» گره خورده است.

در شرایط کنونی کشور، آنچه می‌تواند از این ایام میراثی ماندگار بسازد، بازگرداندنِ «اخلاق» به عرصه عمومی است. ما امروز در میان چالش‌های اقتصادی و پیچیدگی‌های اجتماعی، بیش از هر چیز به آن «روحِ فداکارانه قربان» نیازمندیم؛ همان روحیه‌ای که در آن منافعِ فردی برای «منافع ملی» قربانی می‌شود. از سوی دیگر، باید از درس‌های غدیر، مفهومِ «عدالت‌محوری در حکمرانی» را استخراج کنیم؛ عدالتی که در آن، صدایِ بی‌صدایان شنیده شود و پیوند میان حاکمیت و مردم، نه بر اساس شکاف، که بر پایه اعتمادِ متقابل بنا گردد.

دهه ولایت، فرصتی است برای گذار از دوقطبی‌های کاذب به سمتِ «همگرایی اجتماعی». اگر غدیر را نقطه عطفی برای تعیینِ مسیرِ سعادتِ جامعه بدانیم، امروز وظیفه تک‌تکِ ماست که با تکیه بر کرامتِ انسانی – که جوهره اصلی آموزه‌های علوی است – فضای جامعه را به سمتِ همدلی و تاب‌آوری هدایت کنیم.

امید است که در این ایام، مسئولان با تاسی به الگوی علوی، آستینِ خدمت را برای حلِ گره‌های معیشتی مردم بالا بزنند و مردم نیز با نگاهی امیدوارانه به فردای روشن، در مسیرِ ساختنِ ایرانی آبادتر، دست در دست یکدیگر دهند. «قربان» آغازِ شکستنِ بت‌های خودخواهی است و «غدیر» پایانِ مسیر برای رسیدن به جامعه‌ای است که در آن، عزت و امنیتِ عمومی، حرفِ اول را می‌زند.

باشد که این دهه، آغازگرِ فصلی تازه از مهربانی و درکِ متقابل در پهنه‌ی ایران عزیز باشد.