اختصاصی باران شمال/ به قلم صادق صادقی
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری باران شمال، علیرضا قربانی با راه‌اندازی تور کنسرت «ایران من»، استراتژی هوشمندانه‌ای را پیاده کرد که فلسفه آن بر پایه «عدالت فرهنگی» و «پلی میان هنر اصیل و بطن جامعه» استوار است. در شرایطی که دسترسی به رویدادهای فرهنگی باکیفیت اغلب در انحصار پایتخت یا کلان‌شهرهای معدود قرار دارد، این تور با هدف توزیع عادلانه هنر، احترام به مخاطب شهرستانی و شنیده شدن صدای فرهنگ در اقصی نقاط کشور شکل گرفت. نگاه قربانی این است که موسیقی ایرانی نباید محدود به سالن‌های خاص پایتخت بماند، بلکه باید به خانه‌ها، استان‌ها و ریشه‌های فرهنگی این مرز و بوم سرریز شود؛ رویکردی که پیوند عمیقی میان هنر ملی و هویت محلی برقرار می‌کند.
- چرا اجرای مازندران بی‌سابقه و حیاتی بود؟
مازندران با تمام پیشینه غنی فرهنگی، ادبی و هنری‌اش، سال‌هاست از کمبود سالن‌های استاندارد، ضعف مفرط زیرساخت‌های فرهنگی و نبود رویدادهای در خور مقیاس ملی رنج می‌برد. برگزاری این تور در استان، فراتر از یک استقبال پرشور مردمی، یک زنگ خطر و هم‌زمان یک پنجره امید بود:
آزمون سخت زیرساخت‌ها: این رویداد بی‌سابقه نشان داد مازندران تا چه اندازه تشنه برنامه‌های فرهنگی فاخر است، اما در عین حال ضعف شدید استان در حوزه زیرساخت‌های استاندارد برگزاری همایش و کنسرت (از نظر آکوستیک، گنجایش سالن‌ها، ترافیک و دسترسی) را عیان کرد. این کنسرت به مدیران استان یادآوری کرد که توسعه فقط در آسفالت و پل‌سازی خلاصه نمی‌شود، بلکه اقتصاد و زیرساخت فرهنگی حلقه‌های مفقوده توسعه متوازن‌اند.
تاب‌آوری و نشاط اجتماعی: مازندران به دلیل فشارهای اقتصادی، چالش‌های زیست‌محیطی ناشی از پسماند و ساخت‌وسازهای بی‌رویه، و خستگی ناشی از روزمرگی، به شدت به تخلیه انرژی مثبت و ایجاد سرمایه اجتماعی نیاز دارد. نوای آرامش‌بخش و در عین حال پرمخاطب قربانی، کاتالیزوری برای ترمیم روحیه عمومی و همدلی اجتماعی بود.
ابعاد تأثیرگذاری؛ از فرهنگ تا اقتصاد محلی
برگزاری چنین برنامه‌هایی در مقیاس کلان، اثرات عمیقی در حوزه‌های مختلف بر جای می‌گذارد:
اقتصاد فرهنگ و گردشگری: ورود هزاران مخاطب و علاقه‌مند موسیقی از شهرهای مختلف استان و حتی استان‌های همجوار به محل برگزاری کنسرت، چرخ اقتصاد محلی را به حرکت درآورد. هتل‌ها، رستوران‌ها، ناوگان حمل‌ونقل و کسب‌وکارهای خرد پیرامونی در روزهای برگزاری، رونقی را تجربه کردند که نشان‌دهنده ظرفیت بالای «گردشگری هنری» (Art Tourism) در مازندران است؛ حوزه‌ای که تاکنون در برنامه‌ریزی‌های کلان استان نادیده گرفته شده است.
ارتقای سطح سلیقه هنری: در بازار آشفته موسیقی‌های مصرفی و سطحی، حضور هنرمندی با پشتوانه شعر اصیل ایرانی، تنظیم‌های ارکسترال فاخر و اجرای حرفه‌ای، معیارهای زیبایی‌شناختی مخاطبان جوان را ارتقا داد و ثابت کرد که هنر اصیل در صورت عرضه درست، بیشترین خریدار و طرفدار را دارد.
دیپلماسی فرهنگی درون‌سرزمین: این کنسرت‌ها بار دیگر اثبات کرد که هنر، قدرتمندترین ابزار برای گفت‌وگو، کاهش شکاف‌های اجتماعی و ایجاد حس تعلق خاطر مشترک میان اقشار مختلف مردم است.
تور علیرضا قربانی در مازندران تمام می شود، اما پرونده مطالبات فرهنگی این استان تازه گشوده شده می شود. این رویداد بی‌سابقه باید بهانه‌ای باشد تا دستگاه‌های دولتی، نهادهای مدنی و سرمایه‌گذاران بخش خصوصی دست‌به‌دست هم دهند و فکری به حال ایجاد زیرساخت‌های مدرن فرهنگی در استان کنند؛ استانی که لیاقت دارد میزبان دائمی رویدادهای بزرگ ملی و بین‌المللی باشد.
وقتی حقوق کارگران و کارمندان قربانی تورم می شود!
دیدگاهتان را بنویسید