از خیابان‌های پرشور تا میزهای کم‌تحرک

نود شب حضور؛ نوبت شما کی می‌رسد؟

یادداشت اختصاصی باران شمال/ گروه سیاسی/ به قلم سیده سماء حسینی

این شب‌ها خیابان‌ها فقط محل رفت‌وآمد نیستند؛ به صحنه‌ای تبدیل شده‌اند که مردم در آن وفاداری خود را به ایران، انقلاب و رهبری به نمایش گذاشته‌اند. کسانی که شاید در بسیاری از مسائل گلایه داشته باشند، شاید از گرانی، بیکاری، تبعیض و برخی ناکارآمدی‌ها ناراضی باشند، اما میان گله از عملکردها و اصلِ کشور تفاوت قائل شده‌اند و پای وطن خود ایستاده‌اند.

این سرمایه کمی نیست. در روزگاری که بسیاری از دولت‌ها آرزوی داشتن چنین پشتوانه اجتماعی را دارند، مردم بار دیگر نشان داده‌اند که هر جا احساس کنند عزت و امنیت کشور در میان است، میدان را خالی نمی‌کنند. نه فراخوان اداری لازم است و نه بخشنامه و اجبار. کافی است احساس کنند ایران به حضورشان نیاز دارد.

اما این حضور یک پیام دیگر هم دارد؛ پیامی که گویا کمتر شنیده می‌شود. مردمی که نود شب در میدان ایستاده‌اند، همان مردمی هستند که سال‌ها وعده شنیده‌اند. وعده ساختن، وعده اصلاح، وعده حل مشکلات و وعده رسیدگی به مطالبات. مردمی که هر بار در بزنگاه‌های حساس کشور نقش خود را ایفا کرده‌اند و اکنون حق دارند بپرسند: سهم مسئولان از این همراهی چیست؟

نمی‌توان از مردم خواست هر بار پای کار باشند، اما از مسئولان نخواست پای وعده‌هایشان بمانند. نمی‌توان حضور مردم را تیتر کرد، اما مطالبه آنان را به حاشیه برد. نمی‌توان از وفاداری مردم سخن گفت، اما نسبت به مشکلاتی که هر روز با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند سکوت کرد.

نود شب حضور مردم در خیابان‌ها یک «حمایت» بود؛ اما همزمان یک «مطالبه» نیز هست. مطالبه برای کارآمدی، برای صداقت، برای اقدام و برای نتیجه. شاید مهم‌ترین پرسش این روزها همین باشد؛ مردمی که نود شب است پای کار ایران ایستاده‌اند، تا چه زمانی باید منتظر بمانند تا مسئولان نیز پای وعده‌های خود بایستند؟ سرمایه اجتماعی با سخنرانی حفظ نمی‌شود؛ با عمل حفظ می‌شود. و اکنون نوبت کسانی است که پشت میزها نشسته‌اند تا نشان دهند قدر این نود شب ایستادگی را می‌دانند.