شعر شهریار، شناسنامه عاطفی ماست. فراتر از وزن و قافیه، او کلمات را از قلبش وام گرفت تا در روزمرگی‌های مردم، از دلتنگی برای مادر تا نوستالژیِ حیدربابا، خانه‌ای امن بسازد.

تقویم ایران، بیست‌وهفتم شهریورماه را به نام «روز شعر و ادب پارسی» مزین کرده است؛ روزی که با نام استاد شهریار گره خورده، اما در حقیقتی وسیع‌تر، فرصتی است برای بازخوانیِ شناسنامه‌ی فرهنگیِ ما.