در حالی که جهان همچنان به صندوقهای رأی به عنوان تنها سنگرِ دموکراسی چشم دوخته است، معماریِ واقعیِ قدرت در خلوتِ سرورهای سیلیکونولی و توسط میلیاردرهایی نوشته میشود که دموکراسی را نه یک حق، بلکه یک «خطای سیستمی» در مسیر کارآمدی میدانند. این آغاز عصر «نردرایش» (Nerdreich) است؛ حکومتی نوظهور که در آن، استبداد نه با باتوم و شکنجه، بلکه با کد و الگوریتم، آزادیهای فردی ما را در سکوتِ مطلقِ صفحههای نمایش میبلعد.